Hi allemaal,

Vandaag ons laatste dagje van onze 3^e trip in The States.
Eerst even een klein misverstand uit te weg helpen. Op de foto van op onze weblog gister waren we nog volkomen nuchter hoor. De foto`s van na de cocktails hebben we dus maar verstandig achterwege gelaten.

Maar vandaag dus onze laatste dag waarop we een waterpark zouden gaan bezoeken. Hier in Phoenix en omgeving heb je 2 grote waterparken, namelijk Wet `n Wild en Big Surf. Wet `n Wild is een volledig nieuw park, maar ligt zo`n 40 minuten rijden vanaf ons hotel. Na even op onze vriend TomTom te hebben gekeken bleek Big Surf maar zo`n 4 minuten van ons hotel te liggen, dus hebben we maar voor dit waterpark gekozen.

Het park ging om 11 uur open, dus we hoefden niet zo vroeg op te staan. Rond half 10 aangeschoven bij het ontbijt en lekker scrambled eggs weggewerkt. Met een goedgevulde maag waren we mooi op tijd in het waterpark. Het was zeker in het begin heerlijk rustig, dus we weinig wachtrijen. Behoorlijk wat glijbanen, alleen in een tube, samen in een tube, overdekte glijbanen etc. Op een gegeven moment besloten we toch maar even wat meer risico te nemen en een van de snellere glijbanen uit te proberen. Boven aangekomen ging Tim echter ineens weet twijfelen toen hij dat donkere, smalle en steile glijbaantje zag. Toen Mo echter zonder nadenken ging zitten moest ik er ook maar aangeloven. Beneden aangekomen kon ik gelukkig het laatst lachen. Mo haar lenzen hingen naast haar neus en onderweg naar beneden dacht ik haar al iets te horen roepen als: Dit nooit meer!! Na haar lenzen weer op de goede plaats te hebben teruggebracht herhaalde ze die woorden nog eens. Hierna dus vooral genoten van de iets minder snelle glijbanen en de heuse surfgolven in het grote bad.

Als lunch een hamburgertje en een patatje weggewerkt (met de nadruk op `tje`) voor de pretparkprijs van $ 9,50. Hiervoor kreeg je gelukkig nog wel een grote frisdrank. Deze bleek helaas voor ¾ gevuld met ijs. Geen groot succes dus.

Het waterpark zelf was gelukkig wel erg leuk. Rond half 4 gingen we met verbrande voeten (wat wordt die grond verschrikkelijk heet in 46 graden) weer terug naar het hotel.

Nog even een laatste Mc Double weggewerkt onderweg en een salade voor vanavond gekocht. We waren weer mooi op tijd terug voor de cocktails! We hebben ons netjes ingehouden!

Nu op onze kamer een beetje televisie kijken en straks onze koffers inpakken.
Morgen vliegen we helaas al weer terug naar Nederland. We vinden het natuurlijk ook erg leuk om jullie weer te zien hoor.

De 3 weken van onze vakantie leken wel 3 maanden, maar zijn toch ook weer voorbij gevlogen. Een vreemd gevoel van tijd dus.
In ieder geval erg bedankt voor alle leuke berichtjes die jullie hebben achtergelaten op onze weblog. Het was leuk om deze steeds weer te lezen op onze verschillende bestemming in Arizona, Nevada, Utah, Colorado, New Mexico en wederom Arizona.

Tot snel!!

Greetings,

Mo and Tim

Hi allemaal,

Vanochtend heerlijk rustig opgestaan. De wekker ging om een uur of 9. Hierna ons inbegrepen ontbijtje genuttigd in het hier naastgelegen restaurant. We kozen allebei voor scrambled eggs (die we niet gescrammbled kregen, dus morgenochtend iets beter articuleren), hashbrowns, toast, een kleine jus d`Orange en een kannetje koffie. Het smaakte erg goed.
Na ons ontbijt hebben we even onze koffers uitgepakt zodat we deze morgen weer netjes kunnen inpakken voor onze terugvlucht van zaterdag.

Het was inmiddels al weer middag dus besloten we toch nog maar even iets te gaan doen. Het was zo`n 44 graden, dus we konden niks beters verzinnen als het bezoeken van een heerlijk door de airco gekoelde Mall in oldtown Scottsdale. Veel (dure) winkels, dus we hebben ons gedragen als echte Nederlanders. Veel gekeken en niks gekocht. Nog wel een lekkere lunch gehad van verse soep en een heerlijke pastasalade.
Onderweg terug naar ons hotel gaf onze auto aan dat de buitentemperatuur inmiddels was opgelopen tot zo`n 46 graden. Dus tijdens deze 3km lange reis nog maar even een pitstop gemaakt in een heerlijk door de airco gekoelde supermarkt. Hier wat inkopen gedaan, zoals mini Ben & Jerry ijsjes, wat eten voor vanavond en een ananas. Deze was zo verschrikkelijk duur dat we de ananas maar hebben achtergelaten bij de vriendelijke caissière.

Eenmaal terug in ons hotel was de temperatuur `gezakt` naar zo`n 43 graden. Dus toch nog maar even bij het zwembad gaan liggen en natuurlijk vooral heerlijk in het zwembad gelegen. Om 5.00 uur bracht gelukkig het cocktailfeestje wat verfrissing. Vandaag stond er een cocktail met Rum, Pina Colada en ananassap op het programma. Na 2 van deze cocktails te hebben weggewerkt had Tim wel weer genoeg van die zoetigheid en is hij overgegaan op heerlijke ijskoude Budweiser.

Net onze maaltijd weggewerkt op onze hotelkamer en nu een beetje tv kijken.
Morgen alsnog naar het nieuwe waterpark hier Wet `n Wild. Nog even een beetje risico nemen op onze laatste dag hier.

Tot morgen weer.

Grussen und Schmocken von die Ti/Mo
 

JOOOoooohhhh,

Vandaag vertrokken we alweer naar Phoenix voor onze laatste daagjes in het hospitality suit resort, een autorit van ongeveer hooguit 2 uurtjes. Dus onderweg alle tijd genomen om een lekker broodje te eten bij onze lievelingsbroodjeszaak.

Na de lunch onze weg vervolgd op de 17 richting het zouden, richting Phoenix waar we een uurtje later aan zouden komen. Worden we ineens allemaal van weg gehaald en omgeleid. Tim dacht aan een drugscontrole, die hier veel voor moeten komen, maar er werd niets duidelijk. De politie wilde niemand te woord staan en we werden zonder pardon….. weer teruggestuurd de 17 op, maar wel terug naar het Noorden. Aangezien we daar net een half uur op zaten richting het zuiden, wisten we dat we op die manier niet naar Phoenix zouden komen. Aangezien dat de enige weg was, stopten we maar langs de weg om net als de rest na te denken wat nu. Mo had tanken niet nodig gevonden, want we kwamen toch wel langs iets onderweg….alleen als we dat hele eind weer terugmoesten…..

Aan een meneer onderweg gevraagd wat er nou aan de hand was. Het bleek een enorme brand te zijn die een grote oppervlakte in beslag nam in de richting van Phoenix. Daar kon je dus voorlopig niet meer langs. Gelukkig wist hij een tankstation dichter bij de stop als waar we eerder ons broodje gegeten hadden.

Daar zat ook de rest van omgeleid Amerika in de subways/ ijsjescorner uit te vinden hoe ze moesten rijden.

Gelukkig ben je in Amerika nooit alleen en kwamen er van links en rechts mensen aangesneld om ons de nu snelste weg te wijzen op de kaart, maar het was wel allemaal ‘iets’ om. Dat ‘iets’ was volgens de jongen die voor ons de icecoffee met wittechocoladesmaak (you’re gonna love it) maar een uurtje, dus dat was te overleven.

Helaas, hij had zich ‘iets’ vergist. De weg via Payson bleek 3 uur extra te bedragen, dus in plaats van 1 uur in het zwembad te zijn gesprongen, konden we om 5 uur meteen bij het cocktailuurtje aanschuiven. Wat een hoop goedmaakte natuurlijk en onze reisverhalen nog mooier maakten. Na de cocktailparty zijn we lopend op zoek gegaan naar eten, maar lopend was er niet veel te vinden. Dus maar gezond pasta met broccoli gehaald bij de plaatselijke Mexicaanse super en gegeten in ons appartementje. Zit een keukentje in, dus dat kwam goed uit.

Morgen gaan we relaxen in het zwembad. En waarschijnlijk alleen erin, want het is hier nu om kwart voor tien ’s avonds nog 39 graden. Vrijdag misschien naar het nieuwe glijbanenpark wet ’n wild waar ook een bios bij zit (kinderen die we zijn vinden we dat allemaal geweldig).

Tot horens.

Smikkel smakkel smokkie timmie en mootje

Hi allemaal,

Een nieuwe ochtend in de sugar loaf lodge. Een beetje uitgeslapen tot 9 uur, de vorige avond twee afleveringen gezien van cold case…en je wilt toch weten hoe het afloopt. Dit trouwens nog nadat we terugkwamen van de film BRUNO. Zonder enige twijfel de grofste, grappigste, meest schaamteloze film die we ooit gezien hebben. De hele bios en wijzelf lagen van begin tot eind gestrekt en hadden echt pijn in ons kaken van het lachen. Als ik nog denk aan die achterlijke acties uit die film moet ik gewoon weer lachen, echt zo ziek. We gaan dus zeker nog een keer.

Afijn, vanochtend rustig gedoucht en aangekleed en toen op weg naar de Subways. We dachten daar voor het eerst deze vakantie op tijd te zijn voor de omeletten die ze serveren tot 11 uur. Hadden ze daar helemaal geen ontbijtmenu…toen maar weer de bekende spicy Italian genomen en die was weer vanouds heerlijk.

Op weg naar oak creek canyon waar we zouden gaan wandelen door de toch wel aardige rotswegen met stijle afgronden. Maar na alle eerdere ritten, durfden we deze ook wel aan en met onze Toyata Sienna zit je hoger en zie je de weg erg goed. De meneer van de lodge was zo aardig om ons een geel kaartje mee te geven waardoor we gratis naar binnen mochten, de nationale parkpas is hier namelijk niet geldig.

We parkeerden bij The west fork oak trail en Tim nam de rugzak met alle picknickitems mee op z’n rug. De trail bleek een wandeling over veel zandpaden en over rivieren, dus je moest van steen naar steen springen om aan de overkant te komen op veel stukken. Maar dit maakte de wandeling wel erg avontuurlijk. Onderweg kwamen we uit op een klein stromend watertje dat uit de bergen stroomde. Net als anderen hebben we hier onze voeten even lekker in het water gehangen en onze blikjes drinken gekoeld. Na deze tussenstop nog een stukje doorgelopen en toen weer teruggegaan. Ongeveer 3 uurtjes bij elkaar, dus het was weer een mooie ochtendvulling.

Na de wandeling even in het plaatsje alle souvenirwinkeltjes voorbij gesjeesd en toen even een tussenstop bij de burger king, jawel weer tijd voor een burgertje….lees wel het lijkt of we er veel naar toe gaan……..en dat is ook zo. Maar we vielen bijna af van hoe lang het duurde, het was echt lachwekkend. 3 klanten en een half uur later hadden we eindelijk wat te eten. Na deze middagvulling zijn we nog even naar de safeways gegaan, waar we zelfs een clubcard van hebben. Even wat icecoffee, bier, sprite en eten gekocht voor bij het zwembad. Daar hebben we toch  nog wat zonnestralen gepakt, alhoewel het is het grootste deel van de dag bewolkt is en snikheet. Snikheet is ongeveer 36 graden mam. Niet zo warm als in Death Valley, maar met die wolken en die onweerslucht erbij pretty hot. Maar toch wen je er aan, want het is het grootste deel van onze reis al meer dan 35 graden. We zagen zelfs dat het in Phoenix 118 graden Fahrenheit is op het moment. 100 graden Fahrenheit is al 38 graden, dus reken maar uit. Gelukkig gaan we donderdag naar een waterpark, dus daar kunnen we wat afkoelen.

En na Phoenix zit het er helaas al weer op. We hebben echt het gevoel maanden weggeweest te zijn. Nog maar even niet aan denken.

Ok, ik (mo) ga een paar maaltijden opwarmen in de magnetron hier. Echt ‘gezonde’ meatloaf, mashed patatoes en beans…..jeeeehhhh

Tot morgen xxxxxxxxxxxx tim en mo

PS. We zijn 2 jaar geleden al bij Montezuma`s Castle geweest Bas. Was toen zeker de moeite waard, maar waarschijnlijk crossen we er morgen gewoon voorbij!

PS2. Foto`s komen later weer. Internet is hier behoorlijk traag.

Hoi hoi,

Vanochtend lekker uitgeslapen in onze Wigwam! Uurtje of half 11 weer in onze auto en na een appeltaartje te hebben weggewerkt bij de Mac onderweg gegaan richting Sedona.

Tot aan Flagstaff een vergelijkbaar stuk weg als gister, maar vandaag hoeven we gelukkig maar een klein stukje. Bij Flagstaff hebben we een korte tussenstop gemaakt, even rondgelopen en een lunch genuttigd bij de plaatselijk Brewing Company. We moeten nog een klein stukje rijden, dus helaas een fris biertje maar even overgeslagen. Wel een broodje (Mo had echt een minibroodje) en een frisdrankje weggewerkt.

Het laatste stuk van de weg richting Sedona was weer prachtig. Dwars door de bergen met veel haarspeldbochten en af en toe een afgrondje gingen we Oak Creek Canyon in. Hier gaan we morgen een mooie wandeling maken.

Nu aangekomen in onze motel The Sugarloaf Lodge. Even onze weblog bijwerken. We moeten het even typen in Word, want de internetverbinding is hier niet al te best. Misschien gaat het uploaden van de foto`s hier dan ook even niet lukken.

Vanavond nog even het stadje hier in en misschien nog even naar de plaatselijk bioscoop.

Jullie horen natuurlijk weer snel van ons!

Bis schnell,

Mo en Tim

Hoi allemaal,

Na een enorm karig ontbijt vanochtend in ons hotel in Albuquerque zijn we nog even Old Town Albuquerque ingedoken. Een beetje rondgestruind door wat oude straatjes en na een uur of 2 (zo lang mochten we daar gratis parkeren) zijn we onderweg gegaan richting Holbrook. Eigenlijk 1 lange rechte weg met een niet al te afwisselend landschap. Af en toe zitten dit soort dagen er tussen om van de ene naar de andere plaats te komen. Lange rechte wegen, regelmatig marktkraampjes langs de weg met Indian Jewelry en dit zo`n 400 km lang.

Vlak voor Holbrook kwamen we gelukkig nog wel een tussenbestemming tegen op onze route, namelijk Petrified Forrest NP. Een kort bezoekje gebracht aan het Visitor Center en daarna de 23 mile lange weg door het park gereden. We hadden niet zo veel zin om te wandelen, het was al redelijk laat en niet al te best weer, dus na een klein uurtje in het zuiden weer het park uitgereden en het laatste stukje richting Holbrook ingezet.

Na even in Holbrook te hebben rondgereden vonden we uiteindelijk onze Wigwam. Het had niet al te veel luxe, maar we hoefden ook niet met pijl en boog op zoek naar wat te eten, dus kozen we maar voor een klein beetje Fastfood om onze magen te vullen.

Daarna nog een potje Yahtzee gespeeld in het laatste zonnetje van de dag onder het genot van een Captain Morgen en een Miller Light.

De avond doorgebracht in onze Wigwam met een filmpje onze laptop. Een beetje vreemde film, namelijk Closer. Had jij deze al gezien Bas? Wij vonden hem een beetje gek haha!

Na nog een soort kakkerlak of flinke sprinkhaan te hebben vermorzeld zijn we ons bedje ingegaan. Morgen een niet al te lang stuk rijden richting Sedona.

We keep in touch.

Greetings,

Mo en Tim

Haai die Haai,

This little part is specially for Walter and Jodi, because when you transelate the text below in Babel fish you probably will read we died on the way to the moon during a storm of flying piggs. So we will translate this day for you, because you and your pets are in it:

This morning, while the sun woke us, we realised this was our last day in the already known best bed and breakfast we have ever stayed at. Afcourse its the only one we’ve ever stayed at, so there isn’t much to compare, but we’re sure we’ll never get better.

Because, as every morning we got the nicest breakfast. This time some sort of coconutpancakes after the daily fruitcocktail. After breakfast we’ve packed our last things and said goodbye to the dogs, the cat and Jody and Walter. And with pain in the heart, because this truly was a vacacion in a vacacion. With the feeling that we were going home, we left in our 8 persons car on the way to Albequerque. On the way we stopt for luch at a mexican restaurant which Walter recommended. After 45 minutes we finally got our food, but it was great as promised it would be.

At 4.30 pm we arrived at the econologe where we will spend the night. We imidiately put on our swimsuits and got to te pool untill 7. now its 9.15 pm and we’re still hanging around with some music doing nothing. We planned going to the city a hundred hours ago,Tim just decided we’re not gonna go at all anymore. We will just visit tommorow after breakfast.

So we didn’t do much today, but after those miles on the road just chilling. Tommorow we’ll head forwards to Holbrook where we will sleep in a Wigwam.

just translate that last sentence yourself and you’ll have a laugh. (smoezelige, warme, klamme kusjes vanuit het snikhete New Mexico)

Babelfishgreetings Tim and Mo

Haaai die Haaaai,

Terwijl de zon ons tegemoet scheen door de luxaflex, realiseerde we ons dat we zo moesten gaan vertrekken uit onze lievelingsb&b. Nu hebben we nog nooit eerder in een B&B gezeten, dus het vergelijkingsmateriaal is schamper, maar toch hebben het gevoel dat  het niet beter kan worden.

Want zoals elke ochtend weer een heerlijk ontbijtje, dit keer een soort kokospannenkoekjes na de gebruikelijke fruitcocktail waarmee elke ochtend begint. Na het ontbijt nog snel de laatste dingen ingepakt en toen tot ziens gezegd tegen de honden, de kat en Walter en Jodi. En met pijn in het hart, want dit was toch wel de vakantie in de vakantie. Met het gevoel dat de vakantie voorbij was, stapten  we in onze riante 8 persoonsauto op weg naar Albequerque. Onderweg nog gestopt voor een mexicaanse lunch (op aanraden van Walter). 45 minuten later hadden we ook daadwerkelijk eten, maar het was zeker lekker zoals beloofd.

Om half 5 aangekomen bij de econologe alwaar we vanacht zullen verblijven. Zwemspul aan en bij het zwembad gelegen tot een uurtje of 7. Nu zitten we nog te swanzen met een muziekje op. We zouden honderd uur geleden al even naar de stad gaan, maar zijn nog niet weg en het is inmiddels kwart over negen ‘s avonds. Tim besluit dus nu dat we niet meer gaan en morgen voor we verder reizen Albequerque zullen bekijken.

Vandaag dus niet bar veel meegemaakt, maar lekker gerelaxed na een hoop kilometers. Morgen doen we petrified forrest aan, waarna we zullen overnachten in Holbrook in een heuse Wigwam, wel zonder Internet trouwens, dus waarschijnlijk pas weer een update vanuit Sedona.

Aju paraplu

smoezelige, warme, klamme kusjes vanuit het snikhete New Mexico

Tim en Mo

Haai allemaal,

weer bedankt voor alle leuke berichtjes.
Gister na onze eerste nacht in Albuquerque te hebben geannuleerd hebben we besloten om nog een nachtje in onze B&B te blijven. Het bevalt ons hier namelijk uitstekend. Er was een kamer voor 1 nacht gecancelled, dus vannochtend hebben we wel onze spullen naar de kamer naast ons moeten verhuizen, maar dat was geen probleem. Voordat we onze spullen hebben verhuisd hebben we eerst weer genoten van ons ontbijtje hier. In het zonnetje heerlijke blue berry pannenkoeken gegeten.
`s middags besloten we om nog een kleine rafting trip te gaan ondernemen. Om 1 uur in een raft gestapt iets ten noorden van Durango en over niet al te wild water een zo`n 1.5 uur later weer een beetje nat uitgestapt ten zuiden van het plaatsje. Het was goed te doen allemaal. Onze gids nam het meeste peddelwerk voor zijn rekening en af en toe moesten we alleen even bij-peddelen.

Hierna weer terug gereden in onze auto naar de B&B. Hier hebben we tot een uurtje of half 8 een beetje zitten kaarten. Mo weer zo goed als alles gewonnen! Er moest ook nog een hapje gegeten worden. Daarom net nog even naar het stadje gereden en wat gegeten bij Ken & Sue`s. Mo een salade en Tim meatloaf. Het smaakte erg goed. Daar geen toetje genomen, want zoals altijd zou Walter (de eigenaar van de B&B) weer voor wat toetjes zorgen. Bij terugkomst dus weer een paar aardbeien en stukjes ananas overgoten met chocolade weggewerkt.

Nu dus flink vol op onze kamer, even onze weblog bijwerken met de huiskat op ons bed en morgen dan toch helaas vertrekken hier. Na het ontbijt gaan we richting Albuquerque waar we 1 nachtje zullen verblijven.

Tot snel weer!!

Grussen,

Mo en Tim
 

Jooooo,

Vanochtend om kwart over negen aan het ontbijt: dit keer een tradiotioneel Oostenrijks gerecht met aardappelpannenkoekjes met een kip/appelworst, appelmoes en appelboter voor bij de pannenkoeken. Zitten jullie al vol, wij dus wel.

Daarna even de was gedaan in bad, die nu te drogen hangt op elke vierkante cm van onze kamer. Onze auto zou om tien uur omgewisseld worden en daarom waren we de tijd wat aan het doden….maar ze belden, er was toch weer geen auto beschikbaar om onze auto om te ruilen. Dus we konden of wachten tot ze wel een auto hadden en tijd hadden om te komen of we konden naar hun toe komen rijden. Toen werd mootje toch wel een beetje pissed aan de telefoon en hield haar hele speech weer over dat ze ons al een nieuwe auto beloofd hadden in Moab en dat we road plan hebben dus dat we zeker niet naar hun kwamen en het hele riedeltje over dat de klant koning moet zijn en dat joel maar snel zijn best moest gaan doen om iets te regelen binnen het uur. En dat ging lukken hoor, they will be there with your MINIVAN in an hour.

Maar na een uur geen minivan en we zijn op vakantie, dus we dachten screw them en hebben de sleutel bij de eigenaar achtergelaten die het zou regelen als ze zouden komen. Ondertussen maakten wij een wandeling naar bakers bridge, een brug waar een mooi riviertje doorheen stroomde. Toen we na een wandeling van +- 2 uur terugkwamen, kwamen we zojuist de man tegen die onze auto had omgeruild en vrolijk in onze witte auto reed, terwijl ze een heel verhaal hadden gehouden over dat er een hele towingcar moest komen en alles. De man zei: we drive around with a crack in the window all the time, is this why you called? Toen moest de ouwehoersmoes: the light that gets through de crack blinds me maar tevoorschijn komen, voor hij ons uitlachte.

Maar daar stond ie dan onze nieuwe toyota sienna, rood, hoog en megagroot. Onze 6 geheime kinderen zouden er zo nog bij kunnen, haha weer goed voor mekaar.

Net nog even naar het stadje gereden en een starbucksje gedronken, kaarten gekocht en de jeeptour betaald (waarvan mo dacht dat hij totally free was), salade gehaald en nu zitten we op de veranda te relaxen. De twee honden die tijdens het eten aan onze benen hingen, zijn nu magisch verdwenen, maar we houden toch van ze.

Morgen is nog een verrassing. We hebben de eerste nacht Albuquerque gecancelled, want of we willen hier nog een nachte blijven of in Santa fé wat veel mooier moet zijn dan Albuquerque. Dat gaan we zo nog even beslissen.

Slaap lekker en misschien tot morgen

xxxx tim en mo

Haaaaiiii,

Vanmorgen om 7 uur opgestaan (aahhh) om te douchen en om half 8 aangeschoven voor het ontbijt. Het vroege opstaan doet iedereen hier, omdat er veel te doen is. Het was vanochtend vers fruit en bananana pancakes. Tim zat meteen heerlijk te smikkelen. Voor Mo was het nog wat vroeg voor zulk machtig eten, maar die heerlijke dingen en al dat werk konden we moeilijk laten staan.

Daarna naar de trein die vanaf het centrum van Durango vertrok (+- 15 minuten rijden). We kwamen daar half negen aan en parkeerde onze auto. Mo moest nog even plassen bij de mac, kwam Tim er ineens achter dat als je niet om half negen in de trein zat, ze je kaartjes konden doorverpatsen, oeps toch even een sprintje getrokken en gelukkig was er niets aan de hand.

We hadden de plaatsen in de open wagon seat 2 en 3, maar seat 1, 2 en 3 leken wel één plaats en er zat al een aardig mollige vrouw, dus dat werd squeezen. Gelukkig stonden we het meeste van de rit, dus dat viel nog mee allemaal. De goedkoopste plaatsen bleken uiteraard weer de beste te zijn. Je zat op banken die precies op het uitzicht uitkeken en het was gezellig met de buren. En de zon heeft de hele dag gezellig op ons gezicht geschenen. Zowel op de heen- als de terugreis.

Van de tijdsduur van de treinreis zullen jullie wel even schrikken. 3,5 uur naar Silverton en 3,5 uur weer terug naar Durango, een hele dagvulling dus. Tussen één uur en kwart voor 3 waren we in het plaatsje waar we een wel heel lekkere burger gegeten hebben. Op de terugreis lekker geouwehoerd met onze naaste buren, een stel van +- 70 jaar. De mollige vrouw naast ons had duidelijk een probleem met de wereld en nam zo nu en dan de kans gewillig aan om eens goed te zeiken over alles en iedereen, maar zeker niet achterwege te laten dat colorado de beste staat is, de mooiste staat is, de beste sporters heeft voortgebracht, gewoonweg geweldig is, wat natuurlijk zo is, maar achterbaks als we zijn, lachten we haar geniepig in het Nederlands uit.

Het uitzicht gedurende de reis was werkelijk weer prachtig. Leuk om in Silverton Paula en Jos tegen te komen waarvan we al een tijdje de weblog volgen. Na wat verhalen uitgewisseld te hebben, zijn we samen op de foto gegaan en daarna weer met goede moed op de trein gestapt.

Omdat we ons buitengewoon vol hadden gevreten in het dorpje, hebben we net alleen even een lichte salade met kip gegeten die we gehaald hebben en opgegeten hebben op het terras van de B & B. Nu zitten we omringd door humming birds lekker te genieten van een sprite en een Durango wheat beer en dit stukje te typen. Straks gaan we nog even wat was doen en beneden een filmpje kijken met de lokale poes op schoot.

Morgen wordt na het ontbijt eerst onze auto opgehaald, waarna wij onze gloednieuwe mogen begroeten. Dan even wandelen in dit edelweissachtige gebied en daarna het stadje in om die leuke oude winkeltjes eens te bekijken. Mo’s ring straalt nog steeds en gaf vandaag wat leuke taferelen. ” is your husband sitting here or". In Amerika draag je namelijk je trouw/ of verlovingsring links en daar had ik hem toevallig. Na wat speurwerk op het internet vonden we dat Mo de ring rechts hoort te dragen ivm haar katholiek zijn. We houden ons er maar netjes aan, want heiden Tim al bruidegom is al erg genoeg haha.

tot horens!! xxx Tim en Mo